Ruimteseizoen deel 2: Zwarte gaten, Franka en Usain Bolt

Op 10 april bracht NASA voor het eerst in de geschiedenis een foto van een zwart gat naar buiten. Dat was vrij bijzonder want het principe van een zwart gat houdt onder andere in dat er geen licht uitkomt. Het zijn een soort stofzuigers in de kosmos, alleen niemand weet waar het stof naartoe gaat.   

Ik vind het alleen leuk om na te denken over het oneindige van het heelal, omdat het eigenlijk veel te groot is om te bevatten, maar tegelijkertijd kun je het niet groot noemen want het heeft geen maatstaf. Het leuke aan zwarte gaten is dat ze zo reusachtig en mysterieus zijn, dat we niet precies weten wat ze herbergen. Alles kan worden opgezogen door een zwart gat, hele sterren kunnen worden opgezogen door een zwart gat. Als het mogelijk zou zijn om te worden opgezogen door een zwart gat, eindig je mogelijk in een andere dimensie van tijd en ruimte. Misschien wel in een ander universum dan degene waar de aarde in ligt.

Op een bepaalde manier is het concept van een parallel universum voor lezers en schrijvers een vrij treurige gedachte. Want alles wat aan de andere kant van het zwarte gat is, is niet hier. Wat in potentie je favoriete boek is, zou wel eens nooit geschreven kunnen worden. Het zou wel eens niet kunnen bestaan in dit universum, maar wel aan de andere kant van het zwarte gat. Het zwarte gat zit vol literaire mogelijkheden die wij nooit zouden kunnen bedenken. In de parallelle universum woont waarschijnlijk ook iemand dat alles schrijft wat ik zou willen schrijven, maar misschien niet kan.

Het bestaan van zwarte gaten, een mysterieuze oneindigheid in het niks, maakt alles volgens mij een kwestie van omstandigheden. Zo ben ik misschien niet echt een goede schrijver. Ik was alleen op het juiste moment op de juiste plek. Usain Bolt is waarschijnlijk ook niet echt de snelste mens op aarde. Hij zou ook best een goede schrijver kunnen zijn. Misschien is hij wel de beste schrijver. Misschien zou hij in een ander universum wel je favoriete boek kunnen schrijven. Maar er is een goede kans dat we daar nooit achter gaan komen, want Usain Bolt is een atleet. Hij heeft trouwens wel een boek geschreven, zijn autobiografie. Dat boek heet in het Nederlands “Sneller dan het licht.” Als Bolt net zo snel als het licht was, zou het hem 54 miljoen lichtjaren kosten om er te komen. Vanuit daar kan hij misschien dat meesterwerk schrijven dat mogelijk je favoriete boek is dat je nooit onder ogen zult komen.

Vorig jaar heb ik een novelle geschreven. Het is niet een heel dik boek, maar ik denk dat ik ongeveer twee keer zoveel tekst heb geproduceerd als dat daadwerkelijk het boek heeft gehaald. Er was een soort epiloog van 4000 woorden over een personage dat geheel uit het boek is geschrapt. Dat personage heette Franka, en zou aan het eind van het verhaal een roadtrip beginnen naar een heideveld waar alleen snackbar op staat. Dit alles had geen enkele functie voor de rest van het verhaal dus het moest eruit.

Wij, mensen die boeken lezen op deze planeet, aan deze kant van het zwarte gat, onder deze ozonlaag, etcetera, vinden het leuk om boeken samen te laten klonteren op een bepaalde basis. Alle boeken van één schrijver noemen we een oeuvre, een reeks legendes is een saga, een reeks essays is een reeks essays. Nu lijkt het me wel wat als we een woord verzinnen voor alle verhalen die niet voorkomen in ons universum, maar wel in een parallel universum aan de andere kant van het zwarte gat. Een plek voor alle verhalen die nooit geschreven kunnen worden, omdat ze bedacht zijn door iemand die misschien niet de middelen had om ze op te kunnen schrijven, maar ook omdat ze misschien wel nooit bedacht zijn, omdat niemand eraan dacht.

Ik heb gezocht naar de restanten van de 4000 woorden over Franka die ik verwijderd heb uit mijn novelle, maar ik heb ze blijkbaar zo grondig verwijderd dat er ook geen digitaal spoor meer van te vinden is.  Niet in e-mails die ik verzonden heb aan mijn redacteur, niet in vorige versies van mijn novelle, niet op uitgeprinte teksten met aantekeningen. Het bestaat niet meer.  Ik heb één scene gevonden die deel was van het geschrapte stuk. Daarin scheurt Franka in een geleende auto door een woonwijk, slalomt tussen fietsers, vuilnisbakken en geparkeerde auto’s door en vraagt aan de hoofdpersoon “wil je ergens heen?”. Daar stopt het verhaal.

Waar gaat Franka naartoe? Zit daar een verhaal in dat ik nooit zal schrijven, maar wat misschien wel geniaal is? Ik zeg niet dat de rest van het stuk in een zwart gat is beland, maar er is ook geen manier om te bewijzen dat het niet zo is.