Europa zonder exit – Groenland

Ik heb een staatkundige wereldkaart waarop Groenland in dezelfde kleur is weergegeven als de zee: blauw. Dat maakt het moeilijk om Groenland te onderscheiden als land op de kaart. Alle andere landen zijn groen, geel, oranje, paars, of iets anders. Geen enkel ander land heeft de kleur blauw gekregen. Het lijkt soms alsof mijn wereldkaart me probeert te vertellen dat Groenland niet echt een land is, ook al is het zo’n 2.1 miljoen vierkante kilometer groot.

Continue reading Europa zonder exit – Groenland

Europa zonder Exit – Die ene week in het jaar dat Australië deel van Europa is

Ik ken weinig mensen die neutraal zijn ten opzichte van het Eurovisie Songfestival. De een is een obsessief volger en luistert alle nummers minstens drie keer van tevoren, maakt een analyse van de kandidaten en het bijbehorende luchtvioolspel. De ander vindt dit alles aanstellerij.

Om mijn eigen stelling maar meteen onderuit te halen: ik val zelf in beide kampen. In de week van het Songfestival word ik erdoor verzwolgen. De andere 51 weken van het jaar vergeet ik dat het bestaat. We leven nu drie weken voor de finale en ik heb de Nederlandse inzending nog niet geluisterd.

Continue reading Europa zonder Exit – Die ene week in het jaar dat Australië deel van Europa is

Europa zonder Exit – Hoe werkt dit continent?

Om even bij het begin te beginnen: ongeveer 13.8 miljard jaar geleden vond de oerknal plaats – die overigens geen geluid maakte – en begon de aarde zich te vormen. Iets minder lang geleden, zo’n 250 miljoen jaar, was het Pangea continent gevormd. Alle landmassa zat toen aan elkaar vast. In de afgelopen 200 miljoen jaar is die massa van elkaar af gedreven, en hebben zich de continenten gevormd zoals we die nu kennen.

Continue reading Europa zonder Exit – Hoe werkt dit continent?

Europa zonder exit – De mythe

Ik wilde graag weten sinds wanneer we ons continent eigenlijk Europa noemen. Dat is net zo’n kwestie als wanneer we op de Westerse manier jaren zijn gaan tellen. Mensen die in het jaar 0 leefden, wisten dat niet. Pas in 525 na Jezus’ geboorte besloten een monnik dat dit het jaar 525 was. Ik vind nergens waarom Europa Europa heet.

Continue reading Europa zonder exit – De mythe

7. Londen – Planes and Trains

Ik was nog nooit in Londen geweest. Dat klinkt niet bijzonder, en dat is het ook niet, maar op een of andere manier heb ik altijd het idee gehad dat die stad me wel zou liggen. Zomaar alleen naar een stad gaan vond ik een beetje raar. Ik wachtte tot ik een duidelijk doel had, en dat diende zich aan de in vorm van een West End productie van Hamilton. Het maakt niet uit als je geen idee hebt wat dat inhoudt, het is belangrijk voor me dus ik wilde erheen. De rest van de dagen spendeerde ik grotendeels in het openbaar vervoer. Hieronder volgt alles wat me opviel.

Nu kun je vanaf Schiphol in een uur naar Londen vliegen. Dat is goedkoop, en best makkelijk. Maar deels uit milieubewuste overwegingen en deels uit avonturierszin, ging ik met de trein. Wie zegt dat dat een tijdrovende operatie is heeft misschien wel gelijk, maar als je incalculeert dat je voor een vlucht twee uur van tevoren op het vliegveld moet zijn, en vanaf een deel van de vliegvelden in Londen nog een uur onderweg bent naar het centrum, valt het heel erg mee. Vooral als de treinen op tijd gaan, en dat deden ze.

In ieder geval heb ik geleerd dat je geen uur van tevoren op het station hoeft te zijn om de Thalys te nemen. Dat ding vertrekt hooguit te laat, niet te vroeg. En in tegenstelling tot de Eurostar, vinden er geen uitgebreide bagage- en paspoortcontroles plaats. Wat me ook verbaasde, is dat het meer tijd kostte uit Londen te vertrekken dan om de grens over te gaan. Op de terugreis was ik ook een uur te vroeg op het station, maar dat bleek daadwerkelijk nodig. Overigens wist ik ergens wel dat het internationale station niet St. Pancreas heet, maar St. Pancras, en dat het dus niet is vernoemd naar de alvleesklier, maar toch kan ik het niet anders lezen dan dat.

Wat me verder opviel aan het openbaar vervoer is dat mensen in de metro lezen veelvuldig boeken en kranten lezen. Er was een man die twintig minuten tegen een deur aan leunde terwijl hij een boek las. De krantenkoppen van de kranten die mensen in de metro lazen waren trouwens de enige notie die ik van de Brexit heb meegekregen terwijl ik daar was.

Op de dag dat ik terugging, maakten drones al een dag het vliegverkeer van en naar Londen Gatwick onmogelijk. Op het moment dat ik dit schrijf, twee weken later, is nog steeds niet bekend wie die drones heeft bestuurd. Ik kreeg er plaatsvervangende stress van. Maar dat was niet zo erg, want ik zat in de trein.

6. Ontploffende helikopters

Het is ondertussen een klassieke gewoonte op deze pagina om de oorsprong of reden van het bestaan ergens van pas uit te leggen als het project in kwestie al een tijdje bezig is. Nu is “ontploffende helikopters” geen project, maar een oneindige berg onzin, maar dat maakt de behoefte aan uitleg alleen maar sterker.

Om heel eerlijk te zijn heb ik mijn inspiratie voor de titel gehaald uit een filmpje op YouTube dat een “Honest Trailer” van Suicide Squad heeft gemaakt. Suicide Squad is een behoorlijk slechte actiefilm waarin een groepje zogenaamd slechte superhelden bij elkaar komt om een zogenaamd écht slechte vijand te verslaan. De makers van de Honest Trailer constateerden dat er redelijk veel helikopters ontploffen in de film: “get ready for a film that loves exposition almost as much as it hates helicopters.” Die uitspraak wordt gevolgd door het beeld van alle ontploffende helikopters in die film. Het zijn er drie.

Uiteindelijk heb ik die hele film gezien. De ontploffende helikopters waren verreweg het hoogtepunt. Verder is niet erg spannend, en spanning is een vrij essentieel ingrediënt van een dergelijke film. Toch koester ik warme gevoelens voor matige actiefilms waarin bij voorkeur veel ontploft. De waarde zit vaak simpelweg in de ontploffing. Het is lelijk en chaotisch, maar onschuldig, want het is een film. Als ik me niet zo goed voel, ga ik het liefst in mijn eentje in de bioscoop zitten en naar ontploffende helikopters kijken.

Nu symboliseren ontploffende helikopters wel iets meer dan de films waar ze deel van uitmaken. Het is vaak doelloos vermaak. Meestal valt er weinig te leren uit een film waarin veel ontploffende helikopters zitten. James Bond is ook getuige van veel ontploffende helikopters, en ik heb nog nooit een levensles van een James Bond film geleerd, behalve dat ik graag dingen zou maken die voelen als het kijken van een goede actiefilm, met een fatsoenlijk plot. Dit is een streven waar ik nooit bij in de buurt gekomen ben, toch bestaat het. Vandaar dat ik mezelf blijf voeden met ontploffende helikopters, en in alles wat ik schrijf daar een klein beetje in terug zou willen lezen.

5. Fietsband

Ik ben 26 jaar en had tot dit weekend nog nooit een fietsband geplakt. Dit komt door een combinatie van behulpzame familieleden en fietsen die dusdanig kapot gingen dat een fietsenmaker geen overbodige luxe was. Maar nu was mijn voorband lek, dat schijnt de relatief eenvoudige band te zijn. Ik gebruik mijn fiets dagelijks en wilde dus niet langer dan een dag zonder zitten. Ik zou me ondertussen behoorlijk schamen om mijn fiets naar een fietsenmaker te brengen vanwege een lekke band.

Alle vorige keren dat mijn fiets kapot was, liep ik een tijdje rond met het idee om een fiets te stelen. Dat lijkt dan een reële optie, vooral als ik een fiets zie die schijnbaar verlaten is. Schijnbaar kun je fietssloten simpelweg doorknippen met een betonschaar, en een betonschaar kan ik kopen. Dan hoef ik mijn fiets niet te laten repareren, ook al kost een betonschaar ook geld. Die gestolen fiets kon ik dan in de berging gooiden, want die is voornamelijk leeg. De berging kan een fietsenwerkplaats worden, vol losse onderdelen. Er moet ook een stoffige radio zijn die maar één zender kan ontvangen.

Maar ik heb de band geplakt, met behulp van YouTube-handleidingen. Het heeft gewerkt. Ik heb erop gefietst. En op een vreemde manier ben ik hier trotser op dan wanneer ik iets doe wat niet direct resultaat heeft, zoals het schrijven van deze doelloze stukjes. Mijn betaalde werk bestaat vrij letterlijk uit het versturen van e-mails, het is een bureaucratische beerput (waar ik overigens geen problemen mee heb; een beetje bureaucratie is de basis van de samenleving). Een fietsband plakken was vreemd rustgevend. Een fiets stelen is dat misschien niet.

4. Handschoenen

Elk jaar word ik opnieuw verrast door het feit dat ik een paar handschoenen niet ben kwijtgeraakt. Ergens gedurende de winter raak ik het paar handschoenen dat ik maar niet kwijtraak alsnog kwijt, koop een nieuw paar dat ik kwijtraak, en vind in de laatste dagen vrieskou het originele paar weer terug. Dat originele paar bestond tot vandaag uit twee rechterhandschoenen. Dat is niet per definitie handig, maar onoverkomelijk is het evenmin.

Vanochtend leek het me voor het eerst dit seizoen koud genoeg om handschoenen te dragen, en in tussen de tv-kabels, 3d-brillen en gebruiksaanwijzingen vond ik mijn rechterhandschoenen terug. Alleen ze pasten opeens goed aan beide handen. Ik twijfelde oprecht aan mezelf. Er zijn twee mogelijkheden: of ik ben de afgelopen jaren volkomen gevoelloos geweest ten opzichte van hoe een handschoen om een hand moet passen, of ze zijn op een bovennatuurlijke manier toch als paar bij elkaar gekomen.

Het probleem is dat ik in beide veronderstellingen niet kan geloven. Ik wil heel graag dat het laatste waar is. Hier heb je twee bij elkaar passende handschoenen, zoals het hoort. Het is niet raar dat je droomt over mensen die niet meer in je leven zijn en hele normale dingen doen, zoals solliciteren en na een afwijzing ook nog met hun sokken in een ondergelopen hal stappen.

In ieder geval maken twee bij elkaar passende handschoenen het iets makkelijker om een sleutel in het slot te steken. Dat is eigenlijk het enige verschil. Ik heb nu al zin om ze weer kwijt te raken en twee rechterhandschoenen terug te vinden.

3. Lelijke dingen

Ik zag vanmiddag een auto waarvan de motorkap met tape dichtgeplakt zat. Tegelijkertijd was ik naar iemand aan het luisteren, dus ik kon er niks van zeggen want anders zou ik de indruk wekken dat ik niet luisterde, en dat deed ik wel. Vanochtend ontdekte ik in de sportschool een gat in de hoek van een muur waar het isolatiemateriaal uitpuilt. Kort daarvoor ontdekte ik dat ik ook midden in de nacht naar de sportschool had kunnen gaan, omdat ze kennelijk altijd open zijn. Maar omdat ik niet weet hoe je naar binnen moet buiten de aanwezigheid van het personeel, heb ik gewacht tot iemand de deur open kwam doen. Hij stelde geen vragen.

Een paar weken geleden heb ik mijn plant voorzien van nieuwe aarde. Ik heb er alleen iets te weinig bijgedaan, waardoor één stengel nu tegen de muur hangt. Dat kan ik makkelijk oplossen door er meer aarde bij te doen, maar om een of andere reden doe ik dat niet. Mijn buurmeisje heeft gisterochtend de badkamer gepoetst en ’s avonds leek het alsof dat niet gebeurd was. Ik heb in de zomer meerdere muggen doodgeslagen tegen de muur en sommigen daarvan zijn nog steeds herkenbaar als zijnde een mug.

Gisteren las ik in de National Geograpic History dat Vlad “Dracula” verantwoordelijk was voor de dood van tienduizenden mensen. Dat wist ik niet, ik dacht dat er zo weinig over hem bekend was dat het makkelijk was om hem als voorbeeld te nemen voor het bekendste vampierverhaal. Maar dat is achteraf gezien geen logische gedachte. Ik vraag me al jaren af wanneer het verantwoord om even geen actualiteit te volgen maar ik denk eigenlijk dat het nooit helemaal te verantwoorden is. Dus nu ben ik laf. Maar dat wist ik al.

2. Water

Er lag een briefje in de brievenbus van het waterbedrijf. We zouden vandaag tussen 10.00 en 14.00 geen water hebben vanwege onderhoud van het waternetwerk. Ik weet niet goed wat ik me voor moet stellen bij het waternetwerk, maar ik nam het allemaal maar aan. Het is wel mijn vrije dag, waarop ik meestal rond 10.00 in de sportschool ben en daarna thuis douche. Dat kon vandaag niet. Douchen in de sportschool doe ik niet, ik vertrouw mens noch machine op die plek.

Meestal drink ik koffie in de ochtend. Dat kan niet zonder water. Ik vulde twee flessen met water en die legde ik de avond van tevoren in de koelkast. Mijn buurmeisje herinnerde ons er nog eens aan dat er geen water zou zijn, zodat niemand de wasmachine aan zou zetten.

Vorige jaar rond deze tijd moest ik voordragen op een evenement dat om water draaide. Ik was deel van een wandeltocht in het bos en had een praatje van een minuut voorbereid dat ik ongeveer vijftig keer afdraaide aan groepjes wandelaars. Het zat vol feiten over water, over hoeveel procent van ons lichaam water is en dat er zonder water eigenlijk niks geproduceerd kan worden. Daarom is water op steeds meer plekken schaars. Het was een hele ontspannen dag, het bos deed me denken dat ik ergens anders was. Ik werd wel gebeten door een teek en moest acuut aan de antibiotica.

Stel dat ons water om 10.00 werd afgesloten en niet terug zou komen. Dat zou lastig zijn. We zouden afhankelijk zijn van flessen water. Als die niet bestonden, zouden we nauwelijks kunnen koken, alleen verpakt drinken kunnen consumeren en – de horror – geen wc kunnen doortrekken. Als de school tegenover de flat een dag geen water heeft, verandert dat gebouw binnen een dag in een stinkende,  plakkerige klont beton. Maar ik verliet rond om 9.30 het huis en was om 15.30 terug. Het water stroomde. Misschien is het helemaal niet weggeweest.