Ruimteseizoen deel 4: Alles is luider dan de oerknal

Mijn favoriete zelfbedachte drogreden is dat we in feite allemaal bestaan uit ruimtepuin. Het relativeert de boel ook zo lekker: ik, jij, de Eiffeltoren, allemaal ruimtepuin. Toen alle hete materie in het heelal ontplofte tot een hoop vliegende sterrenstof, had niemand verwacht dat een deel daarvan op een of andere manier uit zou groeien tot de aarde. Dat kon ook niet, want er was niemand om wat dan ook te verwachten. Maar als er een alziend orgaan was geweest dat de oerknal had kunnen aanschouwen, lijkt het me onwaarschijnlijk dat dit orgaan had voorspeld dat er nu een mens zou zijn in een gebouw, typend op een computer, zittend naast een cactus. Er was alleen maar ruimtepuin.

De aarde is ontstaan uit restjes supernova’s, lang na de oerknal zelf. Dat en ruimtegassen, volgens mij. Dat hier nu leven is, en alle willekeurige dingen die daarbij horen, voelt als een groot toeval. Ik heb een paar plantjes waarvan het bestaan me een stuk logischer voorkomt dan het bestaan van bijvoorbeeld democratie of geld. De eerste levensvormen op aarde ontstonden in water, maar zowel het bestaan van water als leven was onder andere omstandigheden dan precies die van de aarde op dat moment niet mogelijk geweest.

En nu is er alles, ongeveer 13,8 miljard jaar na de oerknal. En alles wat er dankzij die knal is, is luider dan de oerknal. Van aardse explosies tot een caissière die vraagt of je zegels wil; het is luider dan de oerknal. Het universum maakt wel geluid op een bepaalde manier die ik niet helemaal begrijp. Blijkbaar klinkt het als gedempt autoverkeer op een snelweg.

Als ik langer nadenk over de oerknal, het ontstaan van de aarde en wat het betekent, kan ik niet anders concluderen dan dat het “normale” van ons bestaan, ook maar relatief is. En dan bedoel ik niet in verhouding tot het mensenleven dat meer gewaardeerd wordt dan ander leven, bijvoorbeeld van dieren op planten, maar meer het feit dat we dingen zien als “buitenaards” terwijl dat per definitie alleen maar betekent dat het fenomeen zich niet op aarde bevindt. Dat is alles.

Als er leven is op een andere planeet, is dat aangepast op de omstandigheden van die planeet, zoals wij aangepast zijn op leven op aarde. Dat wij hier leven is net zo raar als dat er ander leven  op een andere planeet bestaat. Misschien zijn wij de Marsmensen, gemaakte van hetzelfde ruimtepuin, maar dan niet op Mars. Hoe dan ook, dat we er zijn is enorm onlogisch, bijna net zo onlogisch als dat de oerknal geen geluid maakte.