Even tussendoor: Queer

Het is zomer en ik schrijf vooral over de ruimte.
Vandaag even niet, al ben ik zelf ook deel van het universum, hoe nietig ook. De laatste tijd loop ik meer dan gewoonlijk tegen dingen aan en daar wil ik wat over kwijt. Het is vrij lang, maar het zou me goed doen als tenminste één iemand het leest en er wat aan heeft.

Ik ben nu 27 en weet al meer dan tien jaar dat ik op vrouwen val. Sinds die tijd heb ik me ook alleen aangetrokken tot vrouwen gevoeld. Ik heb een lange relatie gehad, verliefdheden, en wat dingen daartussenin. Ik ben niet iemand die veel praat over haar geaardheid, of snel haar liefdesleven met mensen bespreekt die geen goede vrienden zijn. Dat heeft niks te maken met het feit dat ik lesbisch ben, maar meer met hoe ik ben als persoon. En voor mijn gevoel hingen die twee componenten, mijn persoon en mijn geaardheid, niet per definitie samen. Ik wilde niet als persoon gemarginaliseerd worden tot op wie ik val.

Mijn bestaan als lesbienne in mijn omgeving is altijd relatief eenvoudig geweest. Familie vindt het best, vrienden hadden het grotendeels eerder door dan ikzelf. Ik heb er zelden problemen mee gehad in het openbaar. Verder dan wat geroep of domme vragen ging het nooit.

Waar ik meer problemen mee heb gehad, is hoe ik me aan de wereld presenteer. Ik kleed me niet erg vrouwelijk, of wat daar volgens de norm voor door moet gaan. En ik heb al sinds jonge leeftijd kort haar en dat verwart mensen. Toen ik klein was zat ik in een hockeyteam, en als dat team won zeiden tegenstanders – vaak in de persoon van volwassen coaches – dat het oneerlijk was omdat mijn team een jongen in het doel had staan. Dit soort dingen gebeuren nog steeds eens in de zoveel tijd. Een paar weken geleden werd ik aangesproken door een schoonmaker omdat ik volgens hem in de verkeerde wc stond – alsof mensen niet voor zichzelf kunnen bepalen waar ze moeten zijn.

Nu zijn dit ook allemaal geen enorm dramatische gebeurtenissen. Het is hooguit irritant; ik val niemand lastig en vind daarom dat ik best met rust gelaten mag worden.

De laatste paar maanden heb ik het gevoel dat er iets veranderd is in de manier waarop ik benaderd word. Mensen zijn botter, geïrriteerder en in één geval agressiever naar mij toe. Nu kan het zo zijn dat ik pech heb gehad met wie ik op mijn pad trof de afgelopen tijd. Misschien ben ik te weinig bij mensen geweest die wel begrijpen dat er iets anders uitzien dan de norm geen uitnodiging tot een discussie is, of begrijpen dat het gewoon vermoeiend is om je zo vaak te moeten verantwoorden.

Als gevolg van dit soort dingen merk ik dat mijn geduld met de buitenwereld sneller opraakt. Ik ben steeds vaker bang om commentaar te krijgen als ik in de openbare ruimte ben, bijvoorbeeld in een restaurant of in de bioscoop. Nu zorg ik wel dat ik nog genoeg sociale contacten heb, maar ik ken mezelf en de neiging tot complete isolatie is wel degelijk aanwezig.

Toen ik een agressieve aanvaring had in mijn buurt, merkte iemand op dat met name mannen vaak agressiever reageren op mensen wier gender ze niet kunnen peilen. Ergens ben ik bang dat diegene gelijk had.

Ik weet het niet zeker, maar gesteld dat dit zo is: wat betekent het voor hoe ik door het leven ga? Ik wil me niet conformeren naar wat er van me verwacht wordt als vrouw – want dat ben ik, maar wel onder mijn voorwaarden. Nogmaals, alles wat ik wil is met rust gelaten worden. Ik wil niet continu moeten uitleggen aan wildvreemden dat dit nu eenmaal is hoe ik er bijloop, dat ik geen transgender ben, en geen man, dat het er ook niet toe zou doen als dat wel zo was omdat het je niks aangaat. Ook wil ik me niet verstoppen in de LHBTQ+-wereld, waar ik me vaak net zomin thuis voel als elders. Op dit moment ben ik op het punt aanbeland dat ik begin te accepteren dat ik hier nog veel langer last van ga hebben.

Dat is op zich niet erg, want zoals ik al schreef valt er best te leven met de mate van negativiteit die ik nu ervaar. In dat licht heb ik besloten me maar niet meer druk te maken om hoe ik me presenteer. Of dat gaat lukken weet ik niet, want ik heb het nooit eerder geprobeerd. Ik heb me ook gerealiseerd dat ik niet zoveel kan met de term “lesbisch”, omdat het niks zegt over mij, en er wel conclusies aan worden gehangen over wie ik ben, in plaats van alleen wat ik ben. Ik vind queer een stuk beter klinken, meer allesomvattend. Hopelijk klinkt dat logisch. Maar eerlijk gezegd: als dat niet zo is kan het me ook niet schelen.