Apocalyps X: Cynisme en Hij Over Wie Ik Niks Meer Wil Horen

© WaterArchives via Flickr

Toen ik een lijstje maakte met onderwerpen voor deze reeks, vroeg ik me af of ik een tekst aan Trump moest wijden. Niet omdat ik een complottheorie aanhang waarin hij daadwerkelijk iets te maken heeft met het einde van de wereld – er is een boek geschreven over hoe Trump binnen de Apocalyps past – maar omdat zijn verkiezing het begin was van mijn Apocalyptische denken.
Dat is natuurlijk erg Westers van me, want de wereld staat of valt niet met het welzijn van Noord-Amerika.

Afgelopen weekend stond er een interview met Madeleine Albright in de Volkskrant. De kop erbij was: “Ik ben veel dingen, maar cynisch hoort daar niet bij.” Albright was minister van Buitenlandse Zaken tijdens de tweede ambtstermijn van Bill Clinton. Dat ze zegt niet cynisch te zijn is nogal typisch, aangezien ze ook zegt dat ze nog steeds niet echt kan bevatten dat Trump president is. Cynisch is om dingen te aanvaarden als een ramp, maar er passief en sarcastisch op te reageren. Dit is exact wat ik deed toen ik hoorde dat Trump president werd. Ik dacht oprecht dat het een teken van een naderend einde was dat zo’n man democratisch gekozen werd in een land als de V.S.

Ik denk dat ik niet kan zeggen dat de onrust onterecht was, maar het apocalyptische gevoel was misplaatst. Het laaide weer in me op toen Trump aankondigde uit het klimaatakkoord van Parijs te willen stappen, maar ook dat is deel van een groter geheel. Hoe ik dat geheel moet omschrijven weet ik niet precies. Een klimaat Apocalyps, een economische Apocalyps, of zelfs een zombie Apocalyps: als het er komt is Trump niet de oorzaak, hooguit een symptoom. Het is een symptoom van hoe de mensheid omgaat met de aarde.

En dan is er nog de schrijver die ik in het eerste deel van deze reeks aanhaalde, die vermoedde dat Trump best op de hoogte zou zijn van opwarming van de aarde en de gevaren die het met zich meebrengt, maar het bewust verzwijgt om tot een elitegroep te behoren die de Apocalyps overleeft. Nu ik dit nog eens opschrijf, klinkt het des te vreemder.

Ik ben wel cynisch, en daar is mijn apocalyptisch denken een symptoom van. Ik maak opmerkingen als: “begin alvast met het graven van een bunker”, en dat meen ik niet enorm serieus maar ik maak me wel oprecht zorgen en die zorgen doe ik af met overdreven doemscenario’s. Dat neemt niet weg dat ik een Apocalyps wel zie als iets reëels, met name vanwege klimaatverandering. Maar met alleen cynisme ontkom je nergens aan.