Hoe ik de Brexit aan mezelf uitleg – Deel 6

Ergens had ik moeten zien aankomen dat het eindigen van een uitleg over Brexit aan mezelf terwijl de onderhandelingen met de EU in volle gang waren, niet zou volstaan. Dit werd bevestigd door mijn het gebrek aan een antwoord toen mijn moeder vorige week aan me vroeg hoe ik over de huidige staat van de Brexit denk. De deal die op tafel ligt, was langs me heen gedaan, en dat kon ik niet zomaar laten gebeuren. Vandaar dat hier een nieuwe uitleg volgt, waarin ik probeer de Brexit-deal aan mezelf uit te leggen, en hopelijk ook aan enkele verdwaalde en verwarde lezers.

Continue reading Hoe ik de Brexit aan mezelf uitleg – Deel 6

6. Ontploffende helikopters

Het is ondertussen een klassieke gewoonte op deze pagina om de oorsprong of reden van het bestaan ergens van pas uit te leggen als het project in kwestie al een tijdje bezig is. Nu is “ontploffende helikopters” geen project, maar een oneindige berg onzin, maar dat maakt de behoefte aan uitleg alleen maar sterker.

Om heel eerlijk te zijn heb ik mijn inspiratie voor de titel gehaald uit een filmpje op YouTube dat een “Honest Trailer” van Suicide Squad heeft gemaakt. Suicide Squad is een behoorlijk slechte actiefilm waarin een groepje zogenaamd slechte superhelden bij elkaar komt om een zogenaamd écht slechte vijand te verslaan. De makers van de Honest Trailer constateerden dat er redelijk veel helikopters ontploffen in de film: “get ready for a film that loves exposition almost as much as it hates helicopters.” Die uitspraak wordt gevolgd door het beeld van alle ontploffende helikopters in die film. Het zijn er drie.

Uiteindelijk heb ik die hele film gezien. De ontploffende helikopters waren verreweg het hoogtepunt. Verder is niet erg spannend, en spanning is een vrij essentieel ingrediënt van een dergelijke film. Toch koester ik warme gevoelens voor matige actiefilms waarin bij voorkeur veel ontploft. De waarde zit vaak simpelweg in de ontploffing. Het is lelijk en chaotisch, maar onschuldig, want het is een film. Als ik me niet zo goed voel, ga ik het liefst in mijn eentje in de bioscoop zitten en naar ontploffende helikopters kijken.

Nu symboliseren ontploffende helikopters wel iets meer dan de films waar ze deel van uitmaken. Het is vaak doelloos vermaak. Meestal valt er weinig te leren uit een film waarin veel ontploffende helikopters zitten. James Bond is ook getuige van veel ontploffende helikopters, en ik heb nog nooit een levensles van een James Bond film geleerd, behalve dat ik graag dingen zou maken die voelen als het kijken van een goede actiefilm, met een fatsoenlijk plot. Dit is een streven waar ik nooit bij in de buurt gekomen ben, toch bestaat het. Vandaar dat ik mezelf blijf voeden met ontploffende helikopters, en in alles wat ik schrijf daar een klein beetje in terug zou willen lezen.

5. Fietsband

Ik ben 26 jaar en had tot dit weekend nog nooit een fietsband geplakt. Dit komt door een combinatie van behulpzame familieleden en fietsen die dusdanig kapot gingen dat een fietsenmaker geen overbodige luxe was. Maar nu was mijn voorband lek, dat schijnt de relatief eenvoudige band te zijn. Ik gebruik mijn fiets dagelijks en wilde dus niet langer dan een dag zonder zitten. Ik zou me ondertussen behoorlijk schamen om mijn fiets naar een fietsenmaker te brengen vanwege een lekke band.

Alle vorige keren dat mijn fiets kapot was, liep ik een tijdje rond met het idee om een fiets te stelen. Dat lijkt dan een reële optie, vooral als ik een fiets zie die schijnbaar verlaten is. Schijnbaar kun je fietssloten simpelweg doorknippen met een betonschaar, en een betonschaar kan ik kopen. Dan hoef ik mijn fiets niet te laten repareren, ook al kost een betonschaar ook geld. Die gestolen fiets kon ik dan in de berging gooiden, want die is voornamelijk leeg. De berging kan een fietsenwerkplaats worden, vol losse onderdelen. Er moet ook een stoffige radio zijn die maar één zender kan ontvangen.

Maar ik heb de band geplakt, met behulp van YouTube-handleidingen. Het heeft gewerkt. Ik heb erop gefietst. En op een vreemde manier ben ik hier trotser op dan wanneer ik iets doe wat niet direct resultaat heeft, zoals het schrijven van deze doelloze stukjes. Mijn betaalde werk bestaat vrij letterlijk uit het versturen van e-mails, het is een bureaucratische beerput (waar ik overigens geen problemen mee heb; een beetje bureaucratie is de basis van de samenleving). Een fietsband plakken was vreemd rustgevend. Een fiets stelen is dat misschien niet.